دکتر علی شریعتی انسانها را به چهار دسته تقسیم کرده است:

من آفتاب درخشان و ماه تابان را

خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري
لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري
آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري
با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري
صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري
عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري
رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري
عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاك خواهد بست روزي، باد خواهد برد باري
روي ميز خالي من، صفحه باز حوادث
درستون تسليت ها، نامي از مايادگاري

دارم می میرم!!!!!

همه ميپرسند

چيست در زمزمه مبهم آب

چيست در همهمه دلکش برگ

چيست در بازي آن ابر سپيد

روي اين آبي آرام بلند

که ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال

چيست در خلوت خاموش کبوترها

چيست در کوشش بي حاصل موج

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت

مات و مبهوت به آن مي نگري

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

مه به اين آبي آرام بلند

نه به اين خلوت خاموش کبوترها

نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام

من به اين جمله نمي انديشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل يخ را با باد

نفس پاک شقايق را در سينه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

بغض پاينده هستي را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را ميشنوم

مي بينم

من به اين جمله نمي انديشم

به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي

تک و تنها به تو مي انديشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو مي انديشم

تو بدان اين را تنها تو بدان

تو بيا

تو بمان با من تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب

من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند

اينک اين من که به پاي تو درافتاده ام باز

ريسماني کن از آن موي دراز

تو بگير

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستي تو بجوش

من همين يک نفس از جرعه جانم باقي است

                         آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش                             

یک ساعت منتظرش ماندم اما نیامد بهش زنگ زدم نگفتم چرا نیامدی او هم

چیزی نگفت

گفتم:فردا ساعت چهار می آیی؟قبول کرد فردا باز هم ساعت سه سر قرار رفتم بدون این که             

کتاب یا روزنامه ای دستم باشد ویک ساعت مانده تا چهار را پر کنم هوا داشت تاریک می شد            

بازهم نیامد فکر کردم برای قرار اول هم نیامده بود .فکر کردم به نتیجه ای نرسیدم.بدون اینکه          

فکر کنم زنگ زدم اما با او خوش و بش نکردم !نپرسیدم هم چرا  امروز نیامدی پرسیدم:                                                                                                                      

برای فردا وقت داری؟نه نگفت!پرسیدم:کجا قرار بگذاریم؟گفت:همان جایی که امروز ودیروز قرار داشتیم خوب است!